Welkom op mijn weblog!



Op deze weblog wil ik je graag informeren over mijn fotografische activiteiten en 'avonturen'.

Onder aan deze pagina vindt je het weblogarchief waarin je nog veel meer onderwerpen kunt vinden van de afgelopen maanden.
Natuurlijk ben je van harte welkom om een reaktie te plaatsten.
Klik op de foto om deze vergroot weer te geven en middels een filmstrook alle foto's te bekijken.

Deze weblog is een onderdeel van mijn website www.maartenfotografie.nl waar je alle informatie kunt vinden over mijn fotografie alsmede een uitgebreid portfolio.

Voor mijn fotowerk gebruik ik Nikon apparatuur. Daarnaast gebruik ik ook FujiFilm X camera's.
Wil je meer weten over mijn foto-avonturen met mijn Fuji camera's en objectieven, kijk dan op mijn weblog: The Man With The Fuji


dinsdag 16 maart 2010

Weer terug op 68 graden Noord.........

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef: "great ideas grow better below zero", en daar was afgelopen week niets van gelogen...... In 2008 bezocht ik voor het eerst het hoge noorden van Zweeds Lapland, ruim 100 kilometer boven de poolcirkel, samen met mijn fotovriend Jasper Doest. Veel geleerd, veel gezien en veel beleefd. Een prachtige reis. Maar ik wilde graag terug en samen met mij nog een aantal andere enthousiaste fotografen.
Afgelopen week was ik met hen terug op 68 graden Noord......

Dit keer logeerden we in twee houten cabins op de rand van de berg waarop ook het hotel is gelegen in een prachtig skigebied. Maar voor skieen waren we niet gekomen. Ons doel was het fotograferen van het witbesneeuwde Zweeds Lapland in al haar schoonheid én natuurlijk het Noorderlicht (Aurora Borealis)
Het uitzicht vanuit onze cabins op het meer en Lapporten was evenals in 2008 weer adembenemend. Maar voordat het zover was kregen we nog wel even wat te verduren.

De eerste twee dagen raakten we verzeild in een ware 'Blizzard'. Een sneeuwstorm met een krachtige woei waarvoor een ijsbeer nog binnen zou blijven. Het zicht was enkele tientallen meters en er lag een behoorlijke berg sneeuw waar moeilijk doorheen te komen was, zelfs met onze speciale sneeuwschoenen.
Het pad tussen de huisjes werd elke dag zoveel mogelijk schoongeveegd door een grote shovel maar deze kon niet voorkomen dat we aardig ingesneeuwd raakten. We konden niet weg met de bus en dat gooide ons programma aardig in de war.......


Een wandelingetje in de sneeuwstorm was een ware beproeving maar wel weer een prachtig avontuur. Marjo kon zich maar amper staande houden. Gelukkig waren we goed voorbereid en was de kleding met zorg uitgezocht zodat eigenlijk niemand het deze week echt koud heeft gehad.

Hoewel onze comfortabele bus was voorzien van winterbanden met spikes (4 mm spijkertjes in het profiel) kon dit niet voorkomen dat we toch een paar maal goed vast kwamen te zitten in het dikke pak sneeuw. Eén keer zelfs kwamen we nauwelijks meer de berg op nadat we toch besloten hadden er op uit te gaan. Dankzij het nodige duw en trekwerk en hulpvaardige Zweden kwam alles goed !

Elke avond en ochtend moesten de cabins worden uitgegraven om binnen te komen en er uit te gaan. In één week tijd is er ruim anderhalve meter sneeuw gevallen. Voor het eerst sinds jaren werd in dit gebied een 'sneeuwalarm' afgegeven. De weg naar de Noorse grens is drie dagen afgesloten geweest voor alle verkeer...... hoe kun je het plannen.......
Sander was erg fanantiek in het schoonvegen van zijn eigen straatje........ maar daar profiteerden we allemaal gelukkig van. Ook de deur was bijna elke dag wel vastgevroren.

Gelukkig konden we dinsdag voor het eerst echt op pad. De zon kwam op en Lapporten verscheen! Vanaf de ontbijttafel konden we er van genieten en we besloten op op pad te gaan naar het Sami Museum en het IJshotel in Jukkasjärvi. Onderweg namen we alle tijd om het landschap te fotograferen. Er werden aardig wat stops gemaakt zodat een ieder de gelegenheid kreeg om zich fotografisch lekker uit te leven



De volgende stop was het Sami Museum in Jukkasjärvi. Hier wordt de geschiedenis en het leven van de Sami (Lappen) verteld. Dit volk, dat leeft in het hoge noorden van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland heeft een eigen cultuur die bijzonder mooi en kleurrijk is.

Bij het museum kun je je ook tussen een kleine groep rendieren begeven. De Sami leven van de rendieren. Ze volgen hun kudde door het woeste landschap.
Hier komen de rendieren wel heel erg dichtbij zoals Simone merkte.....


Daarna reden we naar het IJshotel. Elk jaar wordt dit hotel opgebouwd uit vele duizenden blokken ijs uit de naastgelegen rivier. Meer dan honderd kamers worden er gebouwd waar je kunt overnachten. De temperatuur komt er niet boven de minus 6 Celcius. In de kapel kun je trouwen. Overnachten in een eenvoudige kamer of juist in één van de kamers gebouwd door een kunstenaar, met een eigen thema.


Gedurende de dag zijn alle kamers te bezichtigen én natuurlijk te fotograferen.
Sommigen denken dat ze thuis zijn.......

In de IJsbar kun je genieten van een heerlijke coctail die hier door Johanna voor je wordt gemixed. De basis is Wodka maar je kunt natuurlijk ook een lekker sapje nemen........
Het drankje krijg je natuurlijk geserveerd in een ijsglas.
De stemming stijgt.......

Later op de avond besluiten we om naar het op 1250 meter hoog gelegen Aurora Sky Station te gaan. Vanaf hier heb je een fraai uitzicht over het meer en Abisko én hopelijk het Noorderlicht. Bij het kabelbaanstation aangekomen vragen we hoe het zicht boven is. We krijgen een positief advies: het Noorderlicht is vanavond al een paar maal waargenomen. We besluiten dus naar boven te gaan. Een tochtje van ongeveer een 20 minuutjes in een klein stoeltje in het pikkedonker naar de top. Op zich al een klein avontuurtje.
Hoe hoger we komen hoe kouder het wordt maar ook de wind trekt behoorlijk aan en dat viel wel even tegen. Tenslotte kwamen we voor de foto's en met deze windvlagen op de top is het maken van opnames met lange sluitertijden vrijwel niet te doen. Toch waag ik het erop de toren van het Observatiestation te beklimmen. De rest van de groep volgt later. Er staat zeker een windkracht 7 tot 8 en de kou snijdt in mijn gezicht.
Als de anderen ook boven komen zien we het Noorderlicht. Kleine flarden door de bewolking heen, maar het is er. Ik zet me schrap tegen de reling van de toren en geniet van wat ik zie.

De webcam van het Aurora Sky Station maakt elke vijf minuten een foto. We staan er dus zelf ook op, met een groene gloed in de lucht, maar helaas niet de felle groene gordijnen waar we op hoopten.
Dit is ook de webcam die door een paar vrienden van ons regelmatig werd bekeken om ons te voorzien van aktuele informatie over het aanwezige Noorderlicht.

Tegen 2300 uur besluiten we weer af te dalen. De aktiviteit van het Noorderlicht neemt af en we beginnen langzaam maar zeker koud te worden. De tocht met de stoeltjeslift naar beneden met uitzicht op het meer en Abisko blijf ik prachtig vinden. Je kunt alles om je heen even vergeten en genieten van de stilte.
Gelukkig wordt je goed ingepakt in dikke dekens want het is knap koud op de berg. Beneden sneeuwt het weer.

De volgende dag staat er een tocht op het programma met sneeuwscooters. We krijgen een uitleg over hoe zo'n ding te besturen en daarna gaan we op pad. We gaan de berg af en glijden het dik bevroren meer op. Het duurt niet lang of we wanen ons op de Noordpool. Het zicht neemt af en een zwak zonnetje probeert door het wolkendek te prikken. De grens tussen horizon en lucht verdwijnt en ik begrijp nu de term "sneeuwblind". Afstanden verdwijnen, diepte is weg en je hebt totaal geen gevoel voor oriëntatie meer. Je rijdt in een grote witte bol....... waanzinnig! Op sommige momenten stoppen we even zodat de gehele groep weer bij elkaar is en even ervaringen kan delen. Als ik afstap om een foto'tje te maken sta ik gelijk tot mijn middel in de sneeuw..... Wonderlijk dat die sneeuwscooters daar zo soepeltjes overheen glijden.

Daarna gaan we een tocht maken door het eerste deel van Abisko National Park, waar ik in 2008 met een hondenslee doorheen ben gereden. Leuk om weer terug te zien en door dit prachtige landschap te rijden.

Als we weer terug in de cabins zijn wordt er eten gekookt. Dat doen we steeds zelf en iedere dag is er een ander die kookt. Michael bakt een keer heerlijke pannekoeken, Wilma en Marjo gebakken aardappeltjes met hamburgers, spaghetti en macaroni, en Simone en Mike zorgen voor rijst met kip. Het smaakt ons allemaal prima. IJs en yoghurt als toetjes.

's Avonds opnieuw een poging om het Noorderlicht te fotograferen. Helaas blijft het beperkt tot een groene waas in de lucht en af en toe een streepje. Toch worden de statieven en kamera's startklaar gezet.
Van achteruit de auto is er wat te drinken en te knabbelen in de koude nacht.

Voor de vrijdag staat een tocht met sledehonden op het programma. Hier heeft ook iedereen wel naar uitgekeken maar Marjo vooral. Ze heeft eerder deze week al vriendjes gemaakt met enkele honden en kan niet wachten om op de slee te stappen. Zo te zien heeft deze jongen gisterenavond wel een feestje gehad....... Maar zijn vriendjes en vriendinnetjes staan in het bos al bij de sledes te blaffen en te springen in hun tuigje om op pad te gaan.

We nemen een paar leidhonden mee vanuit de kennel naar de rest van de groep waar ze in hun tuigje worden gehesen en ingespannen worden voor de slede, allen op hun eigen plek. Best een klus om zeven sledes in te spannen maar met elkaar is dit zo geklaard.

Natuurlijk ook hier weer uitleg over hoe te handelen onderweg als je bijvoorbeeld omvalt of als het terrein voor de honden te zwaar is, hoe je moet remmen en meesturen.


Dan gaan we op pad, de berg op. Daar boven komen we al snel weer in de inmiddels vertrouwde sneeuwstormen terecht. De sneeuw snijdt in onze gezichten maar de honden gaan ervoor. Soms is het zicht maar een paar meter en hóór je alleen je voorganger. Achter me zie ik soms alleen een grijs vlekje in de vliegende sneeuwstorm dat, als het dichterbij komt, ineens een hondenslee blijkt te zijn....... heel spannend....

Onderweg probeer ik af en toe wat foto's en filmpjes te maken met de compactkamera maar het is zo koud dat de lens gedeeltelijk bevriest. Geeft wel een leuk effect. Marjo is ook gedeeltelijk bevroren. Maar kan bij de lunch op de berg weer wat op temperatuur komen.


Op de berg mogen de honden rusten en wij graven in de losse sneeuw een grote kuil van ruim anderhalve meter diep. We maken bankjes in de sneeuw waar rendierhuiden op worden gelegd en er wordt een zeil gespannen om ons te beschermen tegen de sneeuwstorm.

Morgan, onze gids, maakt een vuur waarop koffie en thee wordt gemaakt. In een pan wordt rendiervlees gebraden en geserveerd op een soort vierkante wraps. Ze smaken heerlijk en we worden weer een beetje warm.

De honden zijn uitgerust en staan al weer klaar om verder te gaan. Natuurlijk even een dikke knuffel voor deze kanjers.
We dalen weer af van de berg en komen terug bij de kennel waar we de honden uitspannen.



Natuurlijk maken we nog even een groepsfoto waarbij Fox het beste plekje uitzocht.


Het is inmiddels zaterdag, de laatste dag van ons verblijf in Zweeds Lapland. Een vrij in te vullen dag en gezien het mooie weer met een lekker zonnetje en een staalblauwe lucht besluiten we met elkaar om op pad te gaan en landschapsfotografie te gaan doen. Michael doet een poging om de prachtig besneeuwde naaldbomen te fotograferen maar komt tot ver over zijn middel vast te staan in de sneeuw.



We rijden langs verschillende plekken waar we stops maken om te fotograferen. Een prachtige ijswand is een prettig onderwerp en op de plek waar we eerder deze week op het Noorderlicht wachtten bekijken we nu bij daglicht de kloof met bevroren rivier. Het uitzicht op de berg met het Observatie Station en prachtig gekleurde mossen tegen een rotswandje.






Na een heerlijke dag met heel veel fotomomenten sluiten we af met een patatje met rendiervlees en vossebessensaus. 's Avonds nog een poging om het Noorderlicht te zien maar vanwege de sneeuw en bewolking zien we helaas niet veel. We besluiten terug te gaan. Op een paar kilometer voor ons hotel kijken we nog even buiten de auto en zien sterren........
We gaan de auto uit en zetten de fotoapparatuur op. Dan worden we op de laatste avond nog getrakteerd op groene banen, gordijnen en strepen in de lucht. Een mooi afscheid van Zweeds Lapland.
Zondagmorgen vliegen we terug naar Nederland.

Het was een week van extremen. Hoewel sommigen de zware sneeuwstormen zouden betitelen als 'slecht weer' denk ik dat we juist heel erg veel geluk hebben gehad. De zware sneeuwval heeft prachtige platen opgeleverd en gaf een extra dimensie aan de sneeuwscooter- en de sledenhondentocht. Dit soort weer tref je maar zelden. Met onze kleding waren we er goed op voorbereid.
Dat we het Noorderlicht niet zo mooi hebben gezien als hieronder, een foto uit 2008, hebben we toch genoten van wat we gezien hebben. Sommige dingen moet je ook 'ervaren' ..........

Ik denk nu al voorzichtig aan een nieuwe trip in 2011 met plaats voor 7 deelnemers..........



Geen opmerkingen:

Een reactie posten